Yüksel Erdoğru

BENİM ADIM ŞUBAT

On Şubat'tı günlerden

Değiştirdim adımı,

Artık benim adım Şubat.

Hep kısa, hep eksik, hiç tamamlanmayan

Sessizce kanayan derinlerimdeki yaram

Bakma kısrak koşturmalarıma

Şubatım sensiz,

Dört mevsim Şubat

Gittin,

Ay gibi yumdun geceye gözlerini

“Bekle beni döneceğim” demedin

Avuçlarımda kırmızılı-yeşilli sevdalar

Ben ağlarım, içimdeki kısrak ağlar…

Gittin,

Geçmişini bıraktın, yaşama inat

Gelmekle kalmak arasındaki ince çizgideyim

Arada bir göz kırpmasan,

Tökezleyip düşeceğim

Bakma dev bir ağaç gibi vakarlı duruşuma

“İnadına yaşamak” demesem var ya

Ya da yaşadıklarımızdan damıttıklarım

Hafif bir meltemde, kırılıp-döküleceğim

Bu gün yine On Şubat

Her hücreme girmişsin

Şah damarımdan daha yakın

içimde büyüdükçe büyüyorsun

Öldün!

Ama ölmüyorsun

Kaldım!

Seninle yaşıyorum görüyorsun

Sendin dört nala giden at

Sendin uçmayı öğreten bana

Takmıştın kanat

Bakma kısrak aşklar yaşadığıma

Ruhum ayaza çalmış

Şubat'ım sensiz

Dört mevsim şubat..

Yüksel Erdoğru