Yüksel Erdoğru

Kizilderili yaslilari olmekten korkmazlar.

Onlar olmeye bilerek, isteyerek ve cogunlukla da yuruyerek giderler. Zamanin geldigini bilirler.

Nereden bilir olecegini?    Hayattan umudunu mu kesmistir, beklentileri ve hayalleri mi yok olmustur, kirgin midir, yarali midir, zamani mi gelmistir? Yoksa omzuna konan Baykus mu haberi vermistir...

Kim bilebilir?

Hazirlanir.

Yanina uc bes parca esya alir; bir battaniye, bir kac gun yetecek kadar su ve kuru ekmek. Son yolculugunda bundan fazlasina ihtiyaci yoktur. Usulca sevdiklerinle vedalasir, sevdigini soyler belki de kelimelere dokmeden, sadece dokunarak .

Koyun sinirlarina geldiginde son kez doner bakar geriye, bebekliginin, cocuklugunun, gencliginin ve son demlerinin anilarla dolu yamaclarina...

Anilar.. Anilar.. Anilarini daha sonra dusunecektir, olmeye yattiginda...

En genc erkek torun eslik eder  sonsuza dogru yola cikan yasliya.

Sonsuz..?

Yasli kendi secer nerede olume yatacagini. Yasadigi hayata, aldigi lâkaba veya onu alacak olan 'atalarinin ruhlari' onu nerede bekliyorsa oraya gitmek ister. Bu, bazen bir dagin kuytularina gomulmus bir magara, bazen yemyesil bir vadinin ucu olur.

Genellikle bu 'son' yolculuk uzun suren bir yuruyusle biter. Yasli, yol boyunca hic konusmaz, buyuk bir ihtimalle hesaplasiyordur kendisiyle. Torun da konusmaz, cunku bu hesaplasmada onu yeri yoktur.

Son noktaya varildiginda, rengarenk battaniyesini serer, yanina su testisini ve ekmeginin durdugu heybeyi koyar.

Torun yardim etmez, hazirliklarini kendi basina yapmak ister, cunku bu onun onuruyla yapacagi son istir. Yatar, olmek uzere.

Torun ustunu orter ve sessizce vedalasirlar. Bu hazin torende gozyaslarina, pismanliklara, aci sozlere yer yoktur.  Olmeye yattigi yeri sadece torun bilecektir ve sonsuza dek susacaktir.

Torun ardina bakmadan  yurur gider...

Sair der ki:

Yolun bir ufkunda, bir gunes dogarken Obur ufkunda bir ay batiyor, Seni gittikce genc eden seneler, Beni gittikce ihtiyarlatiyor...

Torunu 'genc' eden seneler, onu 'ihtiyarlatmistir'...

Bu son yolculukta ne sevilenlere gozyasi, ne de hasma sitem vardir,

Sadece, sessiz bir yok olus...

A. Çağlayan Bingöl